Arabesk

kendimi kaybettim; değişiyorum da ondan mı yakalayamıyorum yoksa dağıldım da parçalarımı mı bulamıyorum? mesela neden yel değirmenleriyle savaşıyorum? neden giriyorum hep sonu belli oyunlara mağlup olacağım aşikarken? anladığım o anda neden bırakamıyorum? neden sürüklüyorum umudu elimdeki gerçeklerle zerre örtüşmezken? neden hep başa dönüyorum; aynı hikayenin farklı ortada bırakılışlarını yaşıyorum? tek dileğim sessizce oturmaktı yan yana ve omzunda ihtiyacım olan bir anlık güveni bulmaktı, o anlık huzurlu bir nefes almaktı.

bu masala daha en başından kötü başlandı. neden defalarca affettim peki? bugün elimin iki avucunda nefret var ikimiz için. ne sığınabildik ne soğuyabildik. ve bugün artık birbirimizin gözlerine bakamayacak kadar uzağız birbirimize; bir daha hiçbir şey olamayacağımızın ayyuka çıktığı yerdeyiz. bu çıplak gerçeği biliyor olmanın acısını tarif etmem mümkün olmayacak gibi. çünkü bir zamanlar her şey o kadar güzeldi ki... kapıdan içeriye girdiğin anda gözlerinin mutlulukla parladığı, hep heyecanla konuştuğumuz o günlere dönmek için, seni gördüğüm o ilk geceye gitmek için yapacak bir şey olduğunu bilseydim keşke. yüreğime koru atıp kaçtın gittin benden. gittin; döneceğinden adım gibi emin olsam da tam iki sene her gece seni bekledim. bir gece yüreğim sıkıştı ve gözlerimden yaşlar akmaya başladı. biliyordum; sen de ağlıyordun ve bana ihtiyaç duyuyordun. sabırla beklediğim gün gelmişti işte; bana dönüyordun...

sonradan gelen edit:

evet döndü. döndü de matah bir şey mi oldu peki? yooo... iğrenç bir durum yarattık el birliğiyle. şimdi sevgiyle nefreti ayıran o ince çizgide ilerliyorum kendi adıma. çizginin nefret kısmına denk düşen düşüncelerimi suratına çarpmam bir lafına bakar halde.
arabesk makamlarda dolanıyorum zaman zaman. böyle zamanlarda da böyle abuk beyanatlarda bulunuyorum. kendime ibret olsun diye de yayınlıyorum şimdi bu yazımı, girişsiz, gelişmesiz ve sonuçsuz bu saçma haliyle...